Gedicht 17 De boom der wormen - Laurens Hoevenaren

De boom der wormen

Nooit laat de lintworm los, de parasiet

van zucht naar weten die je op elk moment

herinnert aan die eerste rijpe vrucht,

splitser van hoofd en onderbuik.

Want de bloedzuiger heeft twee dochters,

wetenschap en driften. Je wist niet

dat het zoetgedroomde kennissap zou gisten

en zich in smart vermeerderen.

Sindsdien hak je rotsen en distels vrij van aarde,

klauwend naar vruchtbare grond.

Maar elke nieuwe beet voedt de honger,

altijd tekort, niets voldoet

en nooit genoeg.

Zo schrok je de waan van goed en kwaad

naar binnen, alles, alles wordt geslikt

tot het moment waarop ontkiemend zaad

je keel verstikt omdat je geen tevredenheid

aanvaardde.