Gedicht 7 - Laurens Hoevenaren

Overlevering

de moeder ritst het tentzeil open

vastberaden zoals men vlees

van botten scheidt,

ze zegt dat wij nomaden zijn

en dat haar taak ontbinding is

olie, rijst en meel,

witte en gezouten bonen

(blote kindertjes in het gras)

verraden desondanks haar voorzorgsdrift

we trekken de grondpennen

van voorgeslachten los

boven asresten en afgekloven botten

hangt de geur van verdwenen ouders

en hun verhalen

alleen de verteller weet

hoeveel moedertranen

hij verzwijgen zal